الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى وَكَلَنى اِلَيْهِ فَاَكْرَمَنى

وَ لَمْ يَكِلْنى اِلَى النّاسِ فَيُهينُونى

یعنی

خدایی رو شکر می کنم که اختیار منو به دست خودش گرفته و مقاممو بالا می بره

و منو واگذار دیگران نکرده که خوار و ذلیلم کنن.

داشتم به این فکر می کردم که واگذارت می کنم به خدا، یعنی چی؟

به نظرم بهتره که ما به جای این که بیایم دیگرانو واگذار خدا کنیم، خودمونو واگذارش کنیم...

حتما بهتر و بیشتر جواب می گیریم.

پس، خدایا!

خودمو از دست همه اونایی که می دونی، به خودت واگذار می کنم.

قل اعوذ برب الناس...

یه گوشه از اون عجائبتو نشونم بده...

بدجور گیرشم...

ساده ای؟

دنیا مسخره ات کرده، داره بهت می خنده...

بسم الله الرحمن الرحیم

حضور محترم حضرت احدیت، جناب خدا

سلام

نخست لازم می دانم تشکر خود را بابت دعوت و پذیرش حقیر در مهمانیتان که در روزها و شبهای ماه شما برپاست، عرض کنم.

اما بعد، غرض عرض شکایت بود از امتحاناتی که برای این بنده ناچیز در نظر گرفته شده است. اینطور که به ذهن و عقل ناقص این کمترین می رسد، روزگاری خدمت آن بزرگوار عرض کردم که در بعضی از مواد امتحانی دچار ضعف بوده  و مطمئنا از پس آن ها بر نخواهم آمد و عاجزانه خواهش خود را مبنی بر عدم برگزاری اینگونه آزمون ها و یا حداقل، بذل عنایت در باب تسهیل برگزاری آزمون برای خود از محضر شریفتان خواستار شدم.

اکنون که به روزگار خود می نگرم، دریافتم که متاسفانه نتوانسته ام سر بلند از جلسه امتحان فوق الذکر بیرون بیایم. لذا چاره ای جز عرض شکایت به حضور آن مقام بزرگ و والا نیافتم و به همین خاطر رخت اقامت بر درگاه و آستان حضرتعالی را بر تن کرده، خواستار توجه مجدد و عنایت بیشترتان به این بنده حقیر هستم.

با توجه به این که این عبد ذلیل هیچ راهی برای مقابله با کم کاری های خود و موفقیت در آزمون های بعدی و رفع نواقص پرونده خود، جز توجه خاص شما را ندارد، ناچار دست به تحصن در آستان شریف آن حضرت خواهم زد و نکته ای که در این میان مهم است مجوز شما برای برگزاری این تحصن است که مطمئنا بدون نظر مساعدتان چنین اتفاقی نخواهد افتاد.

در آخر ضمن عرض تشکر مجدد جهت اجازه ارتباط با حضرتعالی، باز هم خواهش خود را مبنی بر چشم پوشی از ناکارآمدی های حقیر تکرار می کنم و تساهل در برگزاری آزمون های خطیر و سرنوشت سازتان را عاجزانه خواستارم.

و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمین

کمترین. مهدی خداجویان

۱۳۸۶/۷/۱۴

۲۴/ رمضان المبارک/۱۴۲۸

به خدا خیلی چیزا و کارا مستحبن که ما سفت گرفتیمشون، در عوض حلال و حروم و واجبمون به هم وره... (اصطلاح قمی هاست)

امتحان کن...

تا هر وقت که دوست داری بازی رو ادامه بده!

هنوز هم پایه بازیم...

بازی می کنم.

فوقش قراره دوباره ببازم دیگه... خیالی نیست!

از اون موقع که افتادم تو این خراب آباد دارم بازی می کنم، تا آخرش هم هستم.

فقط خداییش، بازیمو نیگا کن!

باشه؟

نوکرتم خدا...!

نیگام کن، خدای من!

کی تموم می شه؟

خسته شدم...

...

لَوَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَرَكُمْ

وَلَمْ أَعْرِفْكمْ

مَعْرِفَةً ـ وَاللهِ ـ جَرَّتْ نَدَماً،

وَأَعقَبَتْ سَدَماً

قَاتَلَكُمُ اللهُ

خطبه ۲۷ نهج البلاغه

لازم نیست چیزی بگید

فقط سعی کنید خودتون اسمتون شماره تون و صداتون تو هیچ کجای زندگی و کار و راه من قرار نگیره.

همین.

{}{}{}

این نوشته فقط یک مخاطب دارد...

اون یک نفر هم خودمم...

{}{}{}

یادته؟

این یه نامه خیلی دوستانه است.

برای همه شما، دوستای عزیز و محترم که همه جا هستین.

بعد از عرض ادب و احترامای متداول و روزمره،

یه نکته کوچیک رو می خواستم خدمت شریفتون عرض کنم.

باید ببخشید، روم به دیوار، سرتون سلامت، بی ادبی نشه...

می شه یه چند وقتی از روی مخم بیاین پایین؟

...

همین. یاعلی مدد.

می نویسم که اگه تا حالا نوشتم، برای هیچ کس ننوشتم حتی برای رضای زائری و دیگران...

می نویسم که اگه نوشتم، فقط نوشتم...

می نویسم که ممنونم از بزرگواری که می فهمه چی نوشتم و با لطفش می نویسه که چرا بی دعوت خودمو دعوت کنم؟

می نویسم که بزرگوار، نترس... من حتی خودمم نمی فهمم چی می گم! لطفتون مستدام...

می نویسم که من همه چیم...

می نویسم که گفت: "گفتم غم دل کشت مرا، گفت به ما چه؟ / گفتم لب عیسی است، گفتا به شما چه؟"

می نویسم که...

می نویسم که ببخش... یه ذره شاکیم... از خودم، از...، از هیشکی، از خودم فقط!

اصلا نمی خوام بنویسم...

يأتي على الناس زمان تكون العافية فيه عشرة أجزاء: تسعة منها في اعتزال الناس و واحد في الصمت

به قول آقای فاطمی نیا، این را می گویم خواص بدانند...

اجرنا من النار یا مجیر

ماییم و کهنه دلقی کآتش در آن توان زد...

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

THE GAME IS OVER

تو این چند وقته چند بار چرت و پرت نوشتم و همه شونو یا پاک کردم، یا ثبت موقت کردم تا بعد پاک کنم.

تو این چند وقته با این که به وبلاگ همه سر می زنم، حال و حوصله کامنت گذاشتنو ندارم.

تو این چند وقته اعصابم از دست همه خورده، از دست خودم بیشتر.

تو این چند وقته حالم از همه آدمای دوست داشتنی به هم می خوره.

تو این چند وقته دیگه دارم از دستتون کلافه می شم. لطفا از روی مخم پایین بیاین.

تو این چند وقته هر جوری که هستم به خودم مربوطه!

-"به قول یکی از کامنتام: به سلامتی مدارج مترقی بیماری های روانی را می آموزیم."-

خلاصه همینه که هست. کاریشم نمی شه کرد.

درست مثل همیشه...

مردم آن به که مرا مست و غزلخوان بینند

اشک در چشم من است و همه باران بینند

یه ساعت بشینی و چرت و پرت برای پست جدیدت بنویسی، بعد با یه دکمه همه شو پاک کنی!

وقتی دلم می خواد حرف بزنم ولی کسی گوش نمیده!

وقتی حتی در و دیوار خیالی این محیط مجازی هم کلافه ام می کنه!

وقتی بین این چند میلیارد آدم، یک نفر هم پیدا نمی شه که بتونم باهاش راحت باشم.

وقتی هر طرفو که نگاه می کنم، هیچی نمی بینم! (تا حالا توی ظلمات گیر کردید؟ من این اتفاق برام افتاده. تو این موقعیت هیچی نمی شه دید. هیچی.)

وقتی تمام دنیا رو موجی می بینم که نه تنها نمی تونم سوارش بشم، بلکه داره رو سرم خراب می شه!

وقتی اوضاع و احوالم خیلی بدتر از اینایی که گفتم می شه!

اونوقت تو وبلاگم می نویسم:

بسم الله الرحمن الرحیم

قل اعوذ برب الفلق

من شر ما خلق

قل اعوذ برب الفلق

من شر ما خلق

گفت میرم بالای درخت!

گفتند توی دریا که درخت نیست.

گفت مجبورم، می فهمی؟

***

حالا من هم مجبورم!!!

می فهمی؟؟؟