و حالا از یک راه طی شده با شما حرف می زنم. دارای فوق لیسانس معماری از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران هستم. اما کاری را که اکنون انجام می دهم نباید با تحصیلاتم مربوط دانست. حقیر هرچه آموخته ام از خارج دانشگاه است.

بنده با یقین کامل می گویم که تخصص حقیقی در سایه تعهد اسلامی به دست می آید و لا غیر. قبل از انقلاب بنده فیلم نمی ساخته ام اگرچه با سینما آشنایی داشته ام. اشتغال اساسی حقیر قبل از انقلاب در ادبیات بوده است اگرچه چیزی - اعم از کتاب و مقاله - به چاپ نرسانده ام. با شروع انقلاب تمام نوشته های خویش را - اعم از تراوشات فلسفی، داستان های کوتاه، اشعار و ... - در چند گونی ریختم و سوزاندم و تصمیم گرفتم دیگر چیزی که "حدیث نفس" باشد ننویسم و دیگر از "خودم" سخنی به میان نیاورم.

هنر امروز متاسفانه حدیث نفس است و هنرمندان گرفتار خودشان هستند. به فرموده خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی «رحمة الله علیه»:

تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

[]

امروز چهاردهمین سالگرد شهادت آقا مرتضی بود.

خیلی دلم می خواست به مراسمی که توی تالار وزارت کشور برگزار شد برم، اما نشد...

الان که داشتم نوشته هاشو تایپ می کردم، با خودم گفتم شاید از همین سوزاندن تعلقات، دلبستگی ها و نفسانیات - به قول خودش "حدیث نفس"ها - بوده که آقا مرتضی شده "سید شهیدان اهل قلم".

به هر حال

خوشا به حال آنانکه با شهادت رفتند...

یا

هنر آن است که بمیری پیش از آنکه بمیرانندت و مبداء و منشاء حیات آنانند که چنین مرده اند...