اما مثل این که نمی شه.

توی این دنیا و برای آدماش باید وایساد و داد زد!

باید یقه گرفت...

انگار بعضی وقتا بد نیست آدما روی دیگه سکه رو هم ببینن... یا نیمه خالی لیوانو...!

***

۱) این پست برای رفقای دور و نزدیکمه که جدیدا رگ رفاقتشون بدجور بالا زده و دارن از احساس رفاقت می میرن... (پس اگه بقیه نفهمیدن چی می گم، ناراحت نشن و به دل نگیرن)

۲) برای اطمینان خاطر هر کسی که این خزعبلاتو می خونه:

"من همونی هستم که بودم، با همون مشخصات و همون زندگی..."

۳) حرف آخر: خدا کنه یه جایی همین جاها و توی همین روزا، این بازی رو تموم کنین...