تو این میون، من دلم می خواد به هر دلیلی که بازی می کنم به سبک خودم بازی کنم. می خواد با سبک و سیاق دیگران بخونه، می خواد نخونه...!

به نظرم اینجوری قشنگ تره که آدم اگه بازی می کنه، برای خودش صاحب سبک باشه. ولو اینکه دیگران خوششون نیاد. (اصلا مگه دیگران مهمن؟ مگه من از همه کارای اونا خوشم میاد که قرار باشه اونا از همه کارای من خوششون بیاد؟)

بازم به نظرم میاد که توی این صاحب سبک بودن، یه قشنگیایی هست که دیگران نمی تونن ببیننش. یعنی یه موقعی خودشو نشون می ده که دیگه کار از کار گذشته... درست مثل بازی خداحافظی زیدان. هرچند که من اصلا از فوتبال خوشم نمیاد، اما با زیدان و خداحافظیش خیلی حال کردم...