چقدر تجربه های جدید یادم داد

غزل، که این همه شعر سپید یادم داد

گرفت دست مرا و به آسمان ها برد

و مهربانی و عشق و امید یادم داد

چقدر حافظ و سعدی چقدر مولانا

غزل چقدر نگاه جدید یادم داد

خدا گواه ، من از عشق بی خبر بودم

سر کلاس غزل بوسعید یادم داد

رموز حیرت و اسرار عشق بازی را

به یک اشاره شبی بایزید یادم داد

خلاصه اینکه من از شعر بی خبر بودم

خدا که چشم تو را آفرید یادم داد

***

چقدر کوچه بن بست هست توی سرم

کسی که باز نبرده ست دست توی سرم

صدای یک نعره یک شعر مست توی سرم

سکوت ثانیه ها را شکست توی سرم

خدای من چقدر فکر پست توی سرم

هنوز هم که هنوز است هست توی سرم

غزل سرود خودش را و جست توی سرم

و رشته رشته اش از هم گسست توی سرم

***