بسم الله الرحمن الرحیم

حضور محترم حضرت احدیت، جناب خدا

سلام

نخست لازم می دانم تشکر خود را بابت دعوت و پذیرش حقیر در مهمانیتان که در روزها و شبهای ماه شما برپاست، عرض کنم.

اما بعد، غرض عرض شکایت بود از امتحاناتی که برای این بنده ناچیز در نظر گرفته شده است. اینطور که به ذهن و عقل ناقص این کمترین می رسد، روزگاری خدمت آن بزرگوار عرض کردم که در بعضی از مواد امتحانی دچار ضعف بوده  و مطمئنا از پس آن ها بر نخواهم آمد و عاجزانه خواهش خود را مبنی بر عدم برگزاری اینگونه آزمون ها و یا حداقل، بذل عنایت در باب تسهیل برگزاری آزمون برای خود از محضر شریفتان خواستار شدم.

اکنون که به روزگار خود می نگرم، دریافتم که متاسفانه نتوانسته ام سر بلند از جلسه امتحان فوق الذکر بیرون بیایم. لذا چاره ای جز عرض شکایت به حضور آن مقام بزرگ و والا نیافتم و به همین خاطر رخت اقامت بر درگاه و آستان حضرتعالی را بر تن کرده، خواستار توجه مجدد و عنایت بیشترتان به این بنده حقیر هستم.

با توجه به این که این عبد ذلیل هیچ راهی برای مقابله با کم کاری های خود و موفقیت در آزمون های بعدی و رفع نواقص پرونده خود، جز توجه خاص شما را ندارد، ناچار دست به تحصن در آستان شریف آن حضرت خواهم زد و نکته ای که در این میان مهم است مجوز شما برای برگزاری این تحصن است که مطمئنا بدون نظر مساعدتان چنین اتفاقی نخواهد افتاد.

در آخر ضمن عرض تشکر مجدد جهت اجازه ارتباط با حضرتعالی، باز هم خواهش خود را مبنی بر چشم پوشی از ناکارآمدی های حقیر تکرار می کنم و تساهل در برگزاری آزمون های خطیر و سرنوشت سازتان را عاجزانه خواستارم.

و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمین

کمترین. مهدی خداجویان

۱۳۸۶/۷/۱۴

۲۴/ رمضان المبارک/۱۴۲۸