تبليغاتX
كوچه پشتی
زاهدبودم ترانه گویم کردی/سرحلقه بزم و باده جویم کردی/سجاده نشین باوقاری بودم/بازیچه کودکان کویم کردی
آن شب... 
آن شب هم

        آسمان...

        بغضش را

        در قطره هایی

        که بر سر و صورتم می زد،

                       جمع کرده بود.

همان شبی که...

            در افق نگاهت

                         غرق شدم!

من...

      به حکم آسمانی دلم

       سنگسار می شدم.

[]

آن شب هم

              باران می بارید.

همین. یا علی مدد.

یک شنبه ۱۱/تیر/۸۵

|+| نوشته شده توسط میم. غریب در دوشنبه 27 شهریور1385 | موضوع: دل نوشته ها