كوچه پشتی

نکنه من جا بمونم...

m-gharib — Sun, 08 Nov 2009 07:20:18 GMT

الحمدلله کارای سایت خوب داره پیش می ره. فقط تو بحث زمانی مشکل داریم.

آخه قرار بود سایت شب ولادت امام رضا علیه آلاف التهیة والثناء کارشو شروع کنه ولی این اواخر یه سری تغییرات تو کار دادیم که باعث شد چند وقتی کار عقب بیفته.

به نظرم ارزششو داره که کار بهتری بشه ولی چند وقت دیرتر شروع بشه.

به هر حال امیدوارم که تا حدود دو هفته دیگه همه چی رو به راه بشه.

بعضی از رفقا می گن از اون پست قبلی درست نفهمیدیم چی به چیه؟

تهش اینه که به خواست خدا قراره یه سایت دینی راه بیفته که توش مطالب مختلفی از خبر گرفته تا تحلیل و نقد موضوعات گوناگون فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و... از منظر و دیدگاه دینی باشه، تا سبک زندگی دینی، تا مجموعه صوت و تصویر دینی، تا ارزشگذاری مطالب دینی وبلاگ ها، تا کلی چیزای دیگه...

البته ظاهر کار با سایتای دیگه تو این حوزه کاملن فرق داره. خلاصه این که اگه اجازشو بهمون بدن و کارا همینطور خوب پیش بره به یه سایتی می رسیم که شاید نمونشو ندیده باشیم.

اینم بگم که من تو این سایت هیچ کار خاصی نمی کنم و قرارم نیست که کاری بکنم. یه سری از دوستان و رفقا هستن که دارن زحمت می کشن و با همت اوناست که قراره یه اتفاق خوب بیفته...

من از جانب خودم، شما و همه اونایی که باهامون دغدغه مشترک دارن از همه این رفقا -که بعدن اسماشونم می گم- تشکر می کنم و از همین جا رسمن می گم: خدا قوت!

[]

بعدالتحریر

۱. اگه دوست داشتین گوشه ای از کارو بگیرین همیشه امکانش هست. فقط کافیه یه کامنت خصوصی بذارین. همین.

۲. یاد گلریزان منطقه یازده افتادم. شور و هیجان بچه ها و پیگیریای کارا برای این که تو محله یه اتفاق بیفته. همه می دویدن و زحمت می کشیدن. یادش به خیر... شعارش این بود: یه اتفاق مهم... نکنه من جا بمونم

فوت و فن عشق به شعرم ببخش (قیصر امین پور)

m-gharib — Wed, 28 Oct 2009 08:25:18 GMT

این روزا ایام ولادت امام مهربونه علیه آلاف التهیة و الثناء.

داشتم به این فکر می کردم که ماها خیلی دوست داریم که یکی باهامون مهربون باشه، مهربونی کنه، دوستمون داشته باشه و اینو حس کنیم.

اگه یه وقتی دلمون می گیره و می خوایم با خدامون خلوت کنیم ارحم الراحمین صداش می زنیم. خود خدا هم اینو دوست داره که با صفت مهربونیش صداش بزنیم.

اصلن دقت کردین؟ خدا اول همه سوره های قرآن بجز یه سوره همش بهمون یاد می ده که بگیم به نام خدای بخشنده مهربون...

اول هر کاری هم سفارش کرده که بگیم بسم الله الرحمن الرحیم.

یعنی دوست داره مدام بین بنده ها صفت مهربونیش تکرار بشه.

واقعن چرا؟

برای این که بنده هاش بفهمن خدا خیلی مهربونه؟

یا شایدم برای این که انقدر این صفت بین آدما تکرار بشه که تو ذهن و قلبشون جا بگیره!

بیاین یه کاری کنیم.

این ایام که داریم به روز ولادت آقای مهربون و رئوف علیه السلام نزدیک می شیم، ازشون بخوایم یه ذره از اون مهربونیاشونم کنار چیزای دیگه ای که بهمون عیدی می دن نصیبمون کنن.

سعی کنیم خودمونو شبیه مهربونا کنیم.

سعی کنیم همدیگه رو دوست داشته باشیم.

می دونی که؟

اگه یکیو دوست داشته باشی و مهرتو نصیبش کنی، دلت براش می تپه، دوست نداری زمین بخوره، هواشو داری، مراقبشی، دستشو می گیری و...

حتی ممکنه اون طرف نفهمه یا حتی در ظاهر خوشش نیاد، یا حتی تیپش بهت نخوره، ولی دوستش داری...

همونطور که من ظاهرم به خدا و اولیاش شبیه نیست و کارایی می کنم که دوست ندارن. ولی جوری بهم، بهمون، محبت می کنن که نمی فهمیم اصلن...

مگه نه؟

مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم / آه اگر خرقه پشمین به گرو نستانند

m-gharib — Thu, 22 Oct 2009 08:42:18 GMT

بالاخره بعد از مدت ها دارم به آرزوم می رسم.

همیشه فکر می کردم که چرا ما یه رسانه درست و حسابی دینی که برای عموم مردم قابل فهم باشه، حرفایی توش زده بشه که مردمم بتونن باهاش ارتباط برقرار کنن، از اونطرف بومم نیفتاده باشه که هر مطلب سبکی رو به اسم دین و مذهب به خورد مخاطب بده و هزار تا چیز دیگه نداریم؟

چند سالی بود که بهش فکر می کردم. نه تواناییشو داشتم که خودم کاری بکنم، نه کسیو پیدا می کردم که بتونه پای این کار وایسه. از طرفی هم اصلن معتقد به رسانه دولتی تو این حوزه نیستم. فکر می کنم این رسانه باید خصوصی باشه و بدون دلنگرونیای دولتی بتونه کارشو بکنه.

اونایی که منو می شناسن می دونن که همیشه کارایی که تو جوزه دین می کنمو می زنم پای وظیفم و معتقدم که این کارا همون منبر و محراب منه که به صورت امروزی تر دراومده. نمی گم که کارم خوبه همونطور که نمی گم منبر و محراب رفتنم خوب بوده.

قضییشم برمی گرده به همون اوایل ملبس شدنم یعنی سالای ۷۶ - ۷۷. از همون موقع معتقد بودم وظیفه من تبلیغه این تبلیغم با زبون روزی که به اندازه خودم بلدم باید انجام بدم. به همین خاطر یه دفتر تبلیغاتی کوچولو و جمع و جور واسه خودم راه انداختم و بعد سر از همشهری در آوردم و بعد همشهری جمعه (ویژه محافل مذهبی) و بعد کارای دیگه و یهو سر از عوالم مالتی مدیا در آوردم و اینجور کارا. اون وقتی که مالتی مدیای راهیان نور و آموزش استفاده از توانایی های رسانه ای مسجد تولید می شد می گفتم این منبر منه...

یادمه کنار حرم حضرت عباس علیه السلام ازشون خواهش کردم اجازه بدن یه کاری بکنم. بعد هم رفتم سراغ امام رضا علیه آلاف التهیة و الثناء و اونجا هم خواهشمو تکرار کردم که اجازه بهم بدن تو دم و دستگاهشون یه کاری بکنم. از اینطرفم سعی کردم هرکاری می تونم بکنم تا بشه...

حالام هرچی دارم و ندارمو جمع کردم و یه دم و دستگاه کوچیکی راه انداختم تا سامانه جامع اطلاع رسانی دینی رو بشه توش راه انداخت.

هیچ ادعایی تو این زمینه ندارم. هیچ حرفیم ندارم که بگم. جز این که یه خیمه و بارگاهی داره راه میفته تو ایام ولادت امام رئوف و مهربون، امام رضا علیه السلام، قراره اونایی که می تونن بیان و این خیمه و بارگاهو رونق بدن و ما هم اگه هنوز اجازه داشته باشیم کفشی جفت کنیم و بساط چایی راه بندازیم و... همین.

این پست وبلاگو بذارین به حساب دعوت به هیات. هرکی دوست داره بیاد تو این دم و دستگاه... یاعلی!

درباره این که کی و کجا و چطور قراره راه بیفته رو بعدن تو همین وبلاگ یا از طریق تماس و ... بهتون می گم.

فقط این که اگه دوست داشتین تا در خدمتتون باشیم، اگه شمارمو دارین که هیچ! اگرم ندارین زحمتش یه کامنت خصوصیه درباره خودتون و نوع زحمتی که می تونین بکشین و سابقه و هرچیز دیگه ای که دلتون می خواد.

منتظرم.

همین. یاعلی مدد.

و خدایی که در این نزدیکی است

m-gharib — Sun, 11 Oct 2009 07:58:52 GMT

توی یکی از پستای وبلاگ بالاخره یه جا باید گفت نوشته بود:

آمنت بالله

یاد حسین پناهی افتادم که می گفت:

به خدا ایمان داری؟

[]

واقعن می تونیم سرمونو بگیریم بالا بگیم آمنت بالله؟

یعنی خدایا من بهت اطمینان دارم. بهت ایمان دارم. شک ندارم که هستی، می بینی، می تونی و...

خدایا من بهت شک نمی کنم.

خودت قول دادی منم اومدم تو این راه به هیچی هم کار ندارم. یا علی گفتم و راه افتادم.

[]

می تونم سرمو بگیرم بالا و بگم آمنت بالله؟

می تونم.

می گم.

خودش تو قرآنش گفته:

و قال موسی یا قوم ان کنتم آمنتم بالله فعلیه توکلوا ان کنتم مسلمین

منم بهش توکل می کنم.

آمنت بالله

کجا دانند حال ما...

m-gharib — Mon, 05 Oct 2009 14:23:23 GMT

یری الناس دهنا فی الزجاجه صافیا

و لم یدر ما یجر علی راس سمسم

مردم روغن صاف شده رو توی شیشه می بینن

ولی نمی دونن که چی به سر کنجد اومده

من / بی نام ناگزیز تو می میرم (قیصر امین پور)

m-gharib — Mon, 28 Sep 2009 16:02:18 GMT

يا اِلهى

خدای من!

وَ رَبّى

پروردگار من!

وَ سَيِّدِى

آقای من!

وَ مَوْلاىَ

سرورم!

لاِىِّ الاْمُورِ اِلَيْكَ اَشْكُو

از چی پیشت شکایت کنم؟

وَ لِما مِنْها اَضِجُّ وَ اَبْكى

برای کدومش بیام در خونت گریه و زاری کنم؟

لاِليمِ الْعَذابِ وَ شِدَّتِهِ

به خاطر عذاب دردناک و شدتش؟

اَمْ لِطُولِ الْبَلاَّءِ وَ مُدَّتِهِ

یا به خاطر مدت و طولانی شدن امتحان؟

فَلَئِنْ صَيَّرْتَنى لِلْعُقُوباتِ مَعَ اَعْدآئِكَ

اگه منو به خاطر نتیجه کارام جزو دشمنات قرار بدی،

وَ جَمَعْتَ بَيْنى وَ بَيْنَ اَهْلِ بَلاَّئِكَ

یه جایی هم منو بندازی تا با اونایی باشم که لیاقتشون بدبختیه،

وَ فَرَّقْتَ بَيْنى وَ بَيْنَ اَحِبّاَّئِكَ وَ اَوْلياَّئِكَ

بین من و دوستا و یارای خودت هم فاصله بندازی،

فَهَبْنى

گیرم که اینطور هم باشه،

يا اِلهى

ای خدای من!

وَ سَيِّدِى

آقای من!

وَ مَوْلاىَ

سرورم!

وَ رَبّى

پروردگارمن!

صَبَرْتُ عَلى عَذابِكَ

من همه این عذابا رو تحمل می کنم و چیزی هم نمی گم،

فَكَيْفَ اَصْبِرُ عَلى فِراقِكَ

ولی چجوری ندیدن و دوری از تور رو تحمل کنم؟

وَ هَبْنى صَبَرْتُ عَلى حَرِّ نارِكَ

گیرم که آتیش جهنمت رو هم تحمل کنم،

فَكَيْفَ اَصْبِرُ عَنِ النَّظَرِ اِلى كَرامَتِكَ

چجوری می خوام طاقت نگاه نکردن به بزرگواریتو داشته باشم؟

اَمْ كَيْفَ اَسْكُنُ فِى النّارِ وَ رَجاَّئى عَفْوُكَ

یا چطور می خوام توی آتیش بمونم در حالی که امیدم به بخشش توست؟

...

دعای کمیل

دلم گرفته به اندازه ی تمام جهان

m-gharib — Sat, 15 Aug 2009 16:32:18 GMT

دریغ و درد از این داغ بی شمار دریغ

از این خزان مدام و از آن بهار دریغ

دلم گرفته به اندازه ی تمام جهان

از آنچه کرد ز ما دست روزگار دریغ

از آن چه ماه به شب های بی پلنگ نداد

از آن چه کرد ز خورشید سوگوار دریغ

من از تو چیز زیادی نخواستم ای مرگ

بیا سایه ی خود را ز من مدار دریغ

زمین بدون تو بغضی است در گلوی زمان

زمان بدون تو مردی است بی قرار, دریغ...

زمین بدون تو تقدیری از هزار دروغ

زمان بدون تو تقویمی از چهار دریغ

چه چیز مانده برایم در این زمانه ی پیر

بجز شکست , پریشانی , انتظار , دریغ...

زمانه ای است که شب ها بلند تر شده اند

چه رفت بر سر خورشید این دیار...دریغ!

دریغ توس و نشابور را که رنده شدند

دریغ بلخ و بخارا و قندهار,دریغ...

زمانه ای است که غم ها بزرگ تر شده اند

هزار و سیصد و هشتاد و چند بار دریغ...

تو را چه ساده ربودند ریل ها از من

غروب بود که جا ماندم از قطار,دریغ!

تو را چه تلخ گرفتند بادها از باغ

بر این افول نفس گیر برگ و بار دریغ

حامد یعقوبی

گویی ولی شناسان...

m-gharib — Thu, 30 Jul 2009 11:50:59 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

جناب آقای رییس جمهور

سلام.

مدتیه که قراره این نامه رو بنویسم ولی به دلایلی دست دست کردم تا امروز.

جناب رییس جمهور!

با حال و روزی دارم برات می نویسم که نمی شه تشخیص داد قدم بعدیت چیه و امروز و فردا قراره چه کار جدیدی بکنی و چجوری "موجب اختلاف و سرخوردگی میان علاقمندان" بشی.

این ادبیات برات آشناست؟

همون جملاتیه که "آقا" برات نوشتن. همون نامه ای که جوابشو قانونی دادی و بر اساس بند فلان قانون اساسی سر و ته نامه رو هم آوردی و... تموم.

جناب رییس جمهور!

باور کن که باورم نمی شد جواب نامه آقا رو بعد از یه هفته و اینجوری بدی. باور کن همش منتظر بودم یه توضیحی چیزی بدی که منظورم این نبود... که ندادی، که همین بود که بود.

جناب رییس جمهور!

اشتباه کردی برادر.

اینحوریام که تو فکر کردی نیست.

اگه واقعن نظرت این چیزیه که معلومه، اگه به همین راهت ادامه بدی، شک نکن که مصداق خسر الدنیا و الاخره شدی.

"ويقول الذين آمنوا أهؤلاء الذين أقسموا بالله جهد أيمانهم إنهم لمعكم حبطت أعمالهم فأصبحوا خاسرين" سوره مبارکه مائده - آیه شریفه ۵۳

جناب رییس جمهور!

مقام ولایت چیزی نیست که بشه با تاسی به قانون دست نوشته بشر باهاش مواجه شد. انگار یادت رفته طرف مقابلت کیه!

جناب رییس جمهور!

الان که دارم اینا رو برات می نویسم، فقط چند روز مونده تا مراسم تنفیذ ریاست جمهوریت برگزار بشه. فقط چند روز مونده تا ریاستت بر جمهور مردم "مشروعیت" پیدا کنه.

اینو یادت نره که "تنفیذ" یعنی این که مقام ولایت گوشه ای از حق خودشو برای مدیریت بر امور مردم در اختیار تو می ذاره.

افتاد؟

اگه ولی زمانت بهت اجازه نده، حتی با رای میلیاردی هم "مشروعیت" نداری، این که بیست و چهار میلیونه...

این حق رو براساس هیچ ماده قانونی نمی تونی بهش برسی برادر. این حقیه که خدا به ولی و حجت خودش علیهم صلوات الله اجمعین داده و طبق فرمایش همون بزرگوارا هم به ولی فقیه زمانت رسیده و تا زمان ظهور بقیة الله ارواحنا و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء ادامه داره.

مثل این که باید برای تو هم فرمایش حضرت صاحب الامر و الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف رو بیارم که:

أما الحوادث الواقعة فارجعوا فيها إلى رواةِ احاديثنا فإنَّهم حجتى عليكم

جناب رییس جمهور!

حرف من الان این نیست که چرا مشایی رو آوردی؟ الان حرفم اینه که چرا تمرد از حرف ولی زمانت کردی؟

واقعن چه مصلحتی رو می دونی که از مصلحت رهبر و راهنمات بالاتره؟

فرض بر این می گیریم که اصلن جناب مشایی با وجود مقدس امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف ارتباط داره.

"فرض محال که محال نیست!

فرض هم می گیریم که شما -بر خلاف همه دستورات دینیمون که می فرمایند اگه کسی ادعا کرد با اون حضرت ارتباط داره تکذبیش کنین- از این رابطه خبر دارین و بهش ارادات دارین.

از این فرض که بالاتر نمی شه.

باز هم به نظرت وظیفه شیعه توی این وضعیت چیه؟

اطاعت از نائب امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف یا پی روی از آدم خوبی که با اون حضرت ارتباط داره؟

جناب رییس جمهور!

شما رییس جمهور یه کشور اسلامی و شیعی هستی. حتمن اطلاعات دینیت بیشتر از این حرفاست که ندونی.

به عنوان یه برادر دینی بهت سفارش می کنم دوباره برو کتابای اعتقادی شیعه رو بخون. شاید فشار کار این سال ها باعث شده که ذهنت درگیر چیزای دیگه بشه و یادت رفته.

یادت میاد ماجرای اون قفل ساز کربلایی رو که هر روز حضرت به دیدنش می اومدن ولی اون بنده خدا اصلن نمی دونست با کی دمخور و هم صحبته؟ به نظرت اون کلید ساز کربلایی می تونه صرف دیدار چند باره و مدام با اون حضرت فرد مناسبی برای راهنمایی و راه بری باشه؟

جناب رییس جمهور!

اشتباه کردی برادر.

توبه کن.

این وظیفه منه که به عنوان یه برادر دینیت بهت تذکر بدم که: فذکر ان نفعت الذکری

کاش کسی پیدا می شد و بیدارت می کرد.

کاش خودت یه بار وایسی جلوی خودت و با خودت دعوا کنی، بیا و خودت حساب کتاب کن قبل از این که برات محاسبه کنن، ببین بردی یا باختی؟

شک نکن که هممون به "توفیق من الله و واعظ من نفسه و قبول ممن ینصحه" نیاز داریم...

جناب رییس جمهور!

بد کردی برادر.

مطمئن باش این راهی که داری می ری راه جدیدی نیست. قبل از تو بودن کسایی که تو همین مسیر رفتن و از ناکجاآباد سر درآوردن.

مطمئن باش این مسیر با راهی که دیگرانی که باهاشون مخالفت کردی فرقی نداره.

جناب رییس جمهور!

من با تمام شک و شبهه هایی که درموردت داشتم، اگه برای موفقیتت کاری کردم و قدمی برداشتم و با هزار نفر جر و بحث و دعوا کردم و چیزای دیگه فقط برای این بود که باور داشتم و دارم که اون جریان مقابلت، اصلن اعتقادی به ولایت فقیه ندارن و نشون دادن که ندارن.

حالا چی؟

جناب رییس جمهور!

بیا و مرد و مردونه پای همه این دلایی که توی این مدت داره می لرزه وایسا و به هممون بگو که اشتباه کردیم.

بیا و "ثابت کن" که سرباز خط ولایت فقیه و مطیع نائب امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف هستی و خواهی بود.

بیا و بگو که اشتباه کردی.

بیا و بیشتر از این دشمن شادمون نکن.

بیا و توبه کن برادر.

[]

بعد التحریر:

می دونم که یه سریا خوششون نمیاد از این ادبیات و این لحن. خوب نیاد. به نظرم خوش اومدن اونا اصلن قابل مقایسه با این روایت نیست که:

قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم

اذا ظهرت البدع فی امتی فلیظهر العالم علمه فمن لم یفعل فعلیه لعنة الله

آنچه بدیدی، بگو...

m-gharib — Sun, 19 Jul 2009 13:35:18 GMT

خدمت رهبر معظم انقلاب اسلامی، نائب امام عصر (عج) حضرت آیت الله خامنه ای ایدکم الله تعالی بتاییداته الخاصة.

سلام علیکم و رحمة الله و برکاته. امتثال امر فرصتی برای عرض ارادت در این مرقومه باقی نمی گذارد، لذا حقیر مستقیما با استمداد از فضل بی منتهای رب العالمین وارد در اصل مطلب می شوم و بعد از عرض این مختصر که:

ما با حضرتعالی به عنوان وصی امام امت (ره) و نایب امام زمان (عج) تجدید بیعت کرده ایم و تا بذل جان در راه اجرای فرامین شما ایستاده ایم، همانگونه که پیش از این درباره امام امت (ره) بوده ایم و بسیارند هنوز جوانانی که عشق به اسلام و شوق رضوان حق آنان را در میدان انقلاب نگاه داشته است با همان شوری که پیش از این داشته اند، خدا شاهد است که این سخن از سر کمال صدق و از عمق قلوب همان جوانانی سرچشمه گرفته است که در تمام این هشت سال، باز جنگ را بر شانه های ستبر خویش کشیدند.

ما به جهاد فی سبیل الله عشق می ورزیم و این امری است فراتر از یک انجام وظیفه خشک و بی روح. این سخن یک فرد نیست، دست جماعتی عظیم است که به سوی شما دراز شده تا عاشقانه بیعت کند، بسیارند کسانی که می دانند شمشیر زدن در رکاب شما برای پیروزی حق از همان اجری در پیشگاه خدا برخوردار است که شمشیر زدن در رکاب حضرت حجت (عج) و نه تنها آماده، که مشتاق بذل جان هستند. سر ما و فرمان شما.

کمترین مطیع شما سید مرتضی آوینی

درد بی دردی علاجش آتش است...

m-gharib — Sat, 27 Jun 2009 12:40:18 GMT

برای آقا رضای زائری که این روزها مدام فریاد می زند.

این روزا مدام دارم با همه بحث می کنم. البته فقط من اینطور نیستم. هر کیو می بینم داره همین کارو می کنه...

این وسط یکیو دیدم که داره داد می زنه. خوشم اومد. می دونی داد زدن همیشه بد نیست. یه وقتایی که کارد به استخون آدم برسه دیگه نمی تونه داد نزنه. یه وقتایی به قیافه اون طرفی که داره داد می زنه نگاه کنی می فهمی که دردش اومده و داره فریاد می کشه.

تو این روزگار بی دردی و بی درمونی واقعن شنیدن صدای گرفته از فریاد یکی مثل آقا رضا دوست داشتنی می شه.

آقای زائری!

ممنونم که همه چیو گذاشتی کنار و اومدی وسط میدون.

ممنونم که از آبروت برای آبروی نظام و انقلاب پیش دوستای روشنفکرمون گذشتی.

ممنونم که با صدای بلند گفتی ولایت فقیه استخون نظام ماست و وقتی کارد به استخون برسه دیگه جای مصلحت اندیشی نیست.

ممنونم که داد می زنی.

آقای زائری!

کاش بودی و این روزا جلساتت رو دوباره راه مینداختی و این بار به جای "فرصت دوستی" از "فرصت شناسی دشمن" دم می زدی.

این روزا به خیلی از بچه حزب اللهیا که می رسم می گن روزگار فتنه است و باید کابن اللبون شد. یکی هم نیست بگه که تو فتنه بودن این روزگار شکی نیست اما مگه قراره برای همه فتنه ها بچه شتر شد؟ اگه اینطوره خیلی از اون کسایی که بعد از پیامبر -صلی الله علیه و آله و سلم- مرتد شدن که بهشون حرجی نیست، چون توی روزگار فتنه سکوت کردن و به تکلیفشون عمل کردن...

کاش این روزا یکی مثل شما پیدا می شد تا "و شایعت و بایعت و تابعت" رو ترجمه کنه.

این روزا دل آدم می سوزه -کاش می سوخت، آتیش می گیره- وقتی یه برادر دینی و درس خونده و حزب اللهی رو می بینه که داره می گه مگه آقا معصومه؟ مگه ممکن نیست اشتباه کنه؟ اصلن جایگاه ولایت فقیه این نیست و هزار تا چیز دیگه.

می دونی آقا رضا!

درد داره که هنوز باید بعد از ۳۰ سال بیای برای مردم بگی که ولایت فقیه یه قانون من درآوردی امام راحل -قدس الله نفسه الزکیه- نیست. یه اصل مهم اسلامیه که پایه گذارش شخص شخیص امام جعفر صادق -علیه الصوات الله- بوده و همیشه توی این قرن های بعد از غیبت بهش عمل شده.

درد داره که هنوز باید بگی که بابا به پیر به پیغمبر فقیه از خودش حرف در نمیاره. یه سری قاعده قانون داره که طبق اون بر اساس قرآن و سیره و گفتار اهل بیت و عقل و... به یه حکمی می رسه. اون حکم هر چی که باشه به دستور خود آل الله -علیهم صلوات الله اجمعین- بر دیگران واجبه که اطاعت کنن.

درسته، فقیه معصوم نیست و ممکنه اشتباه کنه. همونجور که دو فقیه بزرگوار ممکنه توی یه روز، توی یه شهر حکم به وجوب و حرمت روزه بدن. یکیشون اون روز رو عید فطر بدونه و دیگری نه.

شکی نیست که یکی از اون بزرگوارا اشتباه کردن. خوب؟ حالا من مقلد باید بزنم زیر کاسه کوزه فقاهت و مرجعیت و همه چیزای دیگم؟

آدم گریش می گیره وقتی می بینه یه طلبه درس خونده این روزا وایساده کنار یه آدم لاابالی -مثل من- و همون حرفی رو داره می زنه که اون یکی می گه. جفتشون هم خونه شدن و دارن پایه و اساس دینشونو می زنن. هر دو شون یه چیزو می گن و می خوان. اگه دعوا سر موسوی و احمدی نژاد بود درد نداشت... که نیست.

دعوا سر همون عمامه اون طلبه محترمه. ته دعوا سر اینه که دین یه مساله کاملن فردیه نه اجتماعی. دعوا سر اینه که دینداری اون آقای طلبه فقط به درد این می خوره که خدا تو بهشت بیشتر بهش حوری بده.

دعوا همون دعواست که یه روز یه کسی اومد پیش امام راحلمون -اعظم الله اجوره فی هذه المصیبة- و گفت آقا دنیا و سیاست کثیفه بسپریدش به ماهایی که کثیفیم. شما به آخرتتون برسین...

آقا رضای زائری!

تو رو خدا داد بزن.

تو رو به حرمت خون رفقات داد بزن.

بگو که توی این روزگار بلا و ابتلا هممون داریم امتحان پس می دیم. بگو که اگه جرات و جسارت نداشته باشیم که امروز پشت سر نایب امام زمانمون -عجل الله تعالی فرجه الشریف- وایسیم حتمن نمی تونیم جلوی روی مبارک حضرتش مدافع و حامیش باشیم و می ترسیم که بدنمون رو سپر تیرهای دشمنانش -لعنت الله علیهم اجمعین- قرار بدیم.

داد بزن برادر.

بگو که توی این روزگار بلا و ابتلا دستور رجوع به عالم دین و روایات (فقیه) از جانب خود حضرت صاحب الامر و الزمان -عجل الله تعالی فرجه الشریف- به ما داده شده که:

أما الحوادث الواقعة فارجعوا فيها إلى رواةِ احاديثنا فإنَّهم حجتى عليكم

حالا که حادثه واقع شده وقت مراجعه به ولایت فقیهه، حالا چرا داریم از این دستور سرپیچی می کنیم؟

چرا الان که وقت امتحان شده تصمیم به ترک تحصیل گرفتیم؟

یه روز و روزگاری رو یادم میاد که آقا حکم به حرمت قمه زنی دادن، اون روزگار -که اتفاقن دور هم نیست- جماعتی احمق می گفتن که ما مقلد امام زمانیم -ارواحنا لتراب مقدمه الفداء- و این آقا حالا یه حرفی زده...

چی شده که حکم صاحبمون رو هم نا دیده می گیریم؟

نکنه واقعن داریم به زمانی می رسیم که حتی وجود مبارک حضرت رو هم انکار می کنن؟

حاج آقا!

کاش زودتر بیای.

این روزا سخت می شه کسیو پیدا کرد تا بشه باهاش درد دل کرد، گریه کرد، داد زد...

کاش زودتر بیای.

نه!

کاش صاحب این مملکت و این زمان و مکان -عجل الله تعالی فرجه الشریف- زودتر بیاد.

فکر می کنی اون روز نایب حضرتش، چی به اون حضرت می گه؟

این روزا و این شبا چطور؟